آینده از نگاه مردم ایران:۷۱% معتقدند در آینده صفات اخلاقی کمتر خواهد شد ۸۷% معتقدند در آینده صفات اخلاقی منفی رواج خواهد داشت۶۹% معتقدند مردم در گذشته بیشتر نماز می خواندند۷۹% معتقدند مردم نسبت به گذشته غیر مذهبی تر شده اند۷۴% معتقدند که مردم در آینده غیر مذهبی تر خواهند شد۸۸% معتقدند فاصله طبقاتی بیشتر شده است۸۷% معتقدند که در آینده فاصله طبقاتی بیشتر می شود. به نقل از: وب نوشت. همه گزارشی را که ابطحی آورده بخوانید و بعد از خود بپرسید: جامعه ما به کجا می رود؟ روشنفکران سکولار و دینی هیچ فکر روشنی کرده اند؟ آکادمیسین ها، نخبگان،

به یاد روزهای نوجوانی و عاشق شدن بر نادیا کومانچی ژیمناست رومانیایی. در غیاب نادیا حال النا گومز. خوشا نوجوانان امروز که هنوز می توانند عاشق شوند. برای من اما هر النایی هنوز نادیا را به یاد می آورد!  (عکس از سایت مجله تایم)

من از برخی رفتارهای جامعه ایرانی در شگفت می شوم. مثل بی اعتنایی عمومی اش به آنچه در نجف می گذرد. چنان به آتشی که اشغالگر در خانه همسایه می سوزاند بی اعتناییم که انگار همیشه همسایه است که خواهد سوخت و ما در امان می مانیم. رفتاری داریم که نه از خرد سیاسی در آن نشان هست نه از علایق مذهبی مان و نه از عواطف انسانی. (عکس از: گاردین)

چه خوش باغی است باغ زندگانی گر ایمن بودی از باد خزانیچه خرم کاخ شد کاخ زمانه گرش بودی اساس جاودانهاز آن سرد آمد این کاخ دلاویز که چون جا گرم کردی گویدت خیزچو هست این دیر خاکی سست بنیاد  به باده ش داد باید زود بر بادز فردا و  ز دی کس را نشان نیستکه رفت آن از میان وین در میان نیستیک امروز است ما را نقد ایامبر او هم اعتمادی نیست تا شامبیا تا یک دهن پر خنده داریم به می جان و جهان را زنده داریمبه ترک خواب می باید شبی گفتکه زیر خاک می باید بسی خفتاز:

دردسر ایرانی بودن: تلویزیون دارد فیلم زمانی برای مستی اسبها را نمایش می دهد. دوباره فردا صبح باید به این جماعت در و همسایه توضیح بدهیم که مردم ایران همه کردی حرف نمی زنند. تازه همان تعدادی هم که کرد هستند همه شان فقیر نیستند و بیشترشان روزگار خوبی دارند؛ ما معمولا نیازی به واردات دفتر مشق و تایر تراکتور آنهم از عراق نداریم چون خودمان بهترش را داریم یا از کشورهای پیشرفته با کشتی و هواپیما وارد می کنیم؛ ایران نزدیک قطب شمال نیست و اصولا زندگی در هیچ جای عالم به این تلخی وتیرگی نیست. … نمی دانم

شوخی با نیچه: گشتی در وبلاگ ها می زدم دیدم چندین و چند وبلاگ احتمالا وطنی داریم که جوانترهایی با ذهن و پرسمان های فلسفی می نویسند و نیچه چقدر در بین شان نفوذ دارد. از آن میان کامنتی در وبلاگ دیونیسوس اسباب تفریح خاطر شد: همه با این جمله نیچه آشنا هستند: «خدا مرده است…امضاء نیچه» …می گویند روزی که نیچه مرد… مردم با نوشته ای روبرو شدند با این مزمون (کذا در اصل منظور همان مضمون): «نیچه مرد…امضاء خدا».

یکی دو روزی است داریوش آشوری در لندن است. امشب در کتابخانه مطالعات ایرانی به دعوت مدیر آن دکتر آجودانی در باب زبان و مدرنیت سخن گفت. جماعتی از مشتاقان و فرهیختگان ایرانی جمع بودند. عمده بحث اش به صناعت واژه سازی یا مهندسی زبان علم گذشت و اینکه اروپاییان چگونه فضای باز و آزادی ایجاد کرده اند که در آن براحتی از سرمایه زبان های یونانی و لاتینی برای گزارش مفاهیم و مسائل مدرن استفاده می برند. آشوری سالهاست که در عرصه واژه سازی و ترجمه کار کرده و تجربه فعال و دست اولی در این زمینه دارد که حرفهایش

منطق الطیر جدید: نوشتن فراموش کردن است. اگر نمی نوشتیم دیوانه می شدیم. پس می نویسم حلف الفضول. می نویسم نیاز به حمایت دیدن. غریزه حمایت کردن. عمیق ترین حس. پشتوانه بی پشتوانان بودن. علی. دلتنگی. دوست. و اینکه اگر خدا نبود حس اینهمه کوته بینی و خودبینی باید انسان را می کشت. خوبی خدا این است که امید به اخلاقی بودن جهان را در من زنده نگه می دارد. … وقتی می نویسم سبک می شوم. فراموش می کنم. غفلت بن جهان انسانی است. نوشتن قدم گذاشتن آگاهانه در مسیر غفلت است. غفلت فراموشی است. آگاهی دایمی کشنده است. در نوشتن پارادوکس عجیبی

رابطه اندیشه بهداشتی با نوار بهداشتی: در کشور ما از دموکراسی زیاد دم زده می‌شود، اما آیا شما تا به حال دموکرات هم دیده‌اید؟ من کمتر کسی را سراغ دارم که دموکرات باشد، به ویژه وقتی این گونه سخنان (جلوگیری از اندیشه های غیربهداشتی) را از زبان برخی روشنفکران‌مان می‌شنوم. اما این تعبیر «بهداشتی» برای من یادآور یک لطیفه‌ی مردانه و خنده دار نیز هست: «گفت: می‌دانی نوار بهداشتی را اگر بگذاری توی ضبط چه می‌خواند. گفتم: نه. گفت: … شعر.»  آیا اندیشه‌های بی‌خاصیت و بی‌خطر غیر از این هستند؟ – در باره اندیشه های بهداشتی، از فل سفه

دنیای ایده آل ناصری: این کروپ پادشاهی است خوش گذران. مسئولیت هیچ ندارد. جوان است. سنش سی و دو سال است. زن هم دارد اما زنش اینجا نیست. رفته است به ساکس. با این دولت و مکنت و فراهمی اسباب و عمارت و همه چیز، اگر زنش هم خوشگل باشد دیگر نعمت بر این مرد تمام است. – از سفرنامه به ویرایش سردار صالحی، چاپ هلند

دست های سنگی: در محفل کوچکی دوستان با ویدیوی آموزش رقص خردادیان می رقصند. نشاط در رگ همه دویده است. در رگ من هم. اما من نمی رقصم. می گویم برای رقصیدن باید محفلی چنین باشد و یاری چنان؛ محفل به اوج رسیده باشد و من هم چنان سرخوش و موسیقی آنچنان همه سلول هایم را پر کرده باشد که بیخودانه به جمع اهل نشاط درآیم. اما اینهمه شرط و اما و مگر چراست؟ چرا دستان ما به نشاط باز نمی شود و دست افشانی را چنین سنگین می یابیم که کاهلان نماز نماز را؟    

از احمد طالبی نژاد در باره سربازهای جمعه: مضمون کهنه فیلم که مثل همیشه چیزی جز حدیث تکراری رفاقت های مردانه نیست نمی تواند نسل سردر گم امروز ایران را که هویتی پر تناقض دارد، اقناع کند. و از همو در باره مهمان مامان: آنچه مهمان مامان را به فیلمی شیرین و تاثیرگذار تبدیل کرده بیان یک حس اجتماعی و اخلاقی است که این روزها در جامعه ایران نایاب است. حس همدردی،همراهی و فداکاری.

یکی از دوستان تاجیک می گفت در فروشگاهی از یک خانم ایرانی که پسر کوچکش فارسی حرف می زد به انگلیسی پرسیدم کجایی هستید؟ گفت ترک. می گفت چرا شما ایرانی ها شرم می کنید که بگویید ایرانی هستم. گفتم راستش خود من هم چند بار پیش آمده که بیگانه ای در اتوبوس یا مکانهای عمومی از من پرسیده کجایی هستید گفته ام: تاجیک!  – این شرمساری از کجاست؟ 

مقاله بسیار خوبی در وبلاگ الپر خواندم از طریق لینک داریوش به آن. در باره بحث نامزدی میر حسین موسوی. برایش نوشتم: دوست عزیز، من کمتر مطلبی در وبلاگ های فارسی و از نسل سومی ها خوانده ام که اینقدر محکم و تحلیلی و همه جانبه باشد. قلم تحلیلی سرکار واقعا عالی است مهم نیست که آدم موافق باشد یا مخالف با حرف شما ولی نمی توان انکار کرد که خیلی به جوانب موضوع فکر کرده اید. یک چنین بینش و روشی در تحلیل مرا امیدوار می سازد به نسل جوان. من دوران آقای موسوی را زندگی کرده ام و

 گردم ز خمار نرگس ات مستمستانه کشم به سنبل ات دستبر هم شکنم شکنج گیسوتتا گوش کشم کمان ابروتبر نار برت شکست گیرمسیب زنخ ات به دست گیرم رقم رضا عباسی سنه ۱۳۰۹ مشق آیدین؛ از ساحه اینترنتی استاد آیدین آغداشلو

به اصرار پسرم به دیدن اسپایدرمن ۲ ( مرد عنکبوتی) می رویم. می داند که از این دست فیلم ها خوشم نمی آید. قدیم تر سر فیلم بت من هم خوابم بوده بود. ولی برای خود او هم خسته کننده بود و فکر کنم فیلم تمام نشده آمدیم بیرون. اما این یکی فرق می کند. او دفعه دوم است که فیلم را می بیند. بازی ۳۵ پوندی آن را هم خریده است ( با پول پس انداز کرده اش که سخت خرج می کند). پیداست به این زودی ها از آن دل نمی کند. توی سینما نگران است که من از فیلم خوشم

مقاله های روزنامه ها را انتخاب می کنم و با خود اینطرف و آنطرف می برم تا از وقت های به اجبار داخل قطار و اتوبوس گذراندن استفاده ای ببرم. امروز مقاله روز شنبه دیوید هرست David Hirst را در گاردین خواندم با عنوان: “تقصیرها را گردن عرفات نیندازید”. بخش آخر آن به ذهنم ماند که پایین تر می آورم. اشاراتی از این دست کمتر در مطبوعات اینجایی دیده می شود. ولی گاردین البته روزنامه ای متفاوت است. یکی از خردگراترین و متعادل ترین و صریح اللهجه ترین روزنامه های لندن است با نظرگاه روشنی در باب سیاست. می نویسد: “کتب پرفروش جیمز بامفورد James Bamford با نام بهانه های جنگ Pretext for War

گزینه ها از آخرین مصاحبه سعید حجاریان با وقایع اتفاقیه: یک: ببینید ما چند راه پیش رو داریم: ۱- اصلاحات مرد زنده باد انقلاب؛ ۲- اصلاحات مرد زنده باد انفعال؛ ۳- اصلاحات مرد زنده باد اصلاحات (از نوع دیگر)؛ ۳- اصلاحات مرد زنده باد اصقلاب؛ ۴- اصلاحات مرد زنده باد استسلام (طلب تسلیم شدن)؛ ۵- اصلاحات مرد زنده باد دست غیبی (دست آمریکایی). دو: یک دولت اصلی هست که رئیس جمهور و کابینه‌اش در حقیقت لجستیک و تدارکات آن دولت اصلی و موازی را تأمین می‌کند. سه: اصلاحات در مورد شعار قانونگرایی دچار یک اشتباه بزرگ شد. در حالی به

چهار عکس دیگر از این مجموعه کم نظیر  را در این صفحه ایسنا پیدا می کنید.

واقعیت این است که دیگر مدت هاست چیزی به نام « جریان غالب» در اینجا وجود ندارد. درهیچ زمینه ای. شاید دلیلش اینست که آنقدر تولیدات متنوع هنری و ادبی و فکری در اینجا هست که فرصت نمی دهد چیزی غلبه کند. زمانه هم زمانه ی دیگریست البته. شاید بشود گفت سارتر و میراث او در دهه ی پنجاه یعنی « ادبیات ملتزم» آخرین جریان غالبی بود که فرانسه به خود دید. البته،امروزه، هنوز هم عنوان «هنرمند متعهد» تا حدودی شأنی دارد و اگر کسی «هنرمند متعهد» باشد راحت تر می تواند برای خودش جایی دست و پا کند. اما

مجله ماهانه و معتبر پراسپکت Prospect که از معدود مجلات روشنفکرانه بریتانیا در حوزه مسائل عمومی است در شماره جولای که مجله صد ماهه شده به ابتکار جالبی دست زده و از میان یک لیست ابتدایی بیش از ۴۰۰ نفره به انتخاب ۱۰۰ روشنفکر برتر در این امپراتوری سابقا کبیر پرداخته است. چند نکته عبرت آموز در این فهرست ابتکاری هست. نخست معیار مجله برای روشنفکر بودن است: اول آنکه فرد برگزیده باید در  یک حوزه از تلاش های فرهنگی یا روشنفکرانه دارای برجستگی باشد. دوم آنکه توانایی برقراری ارتباط با مخاطبان عمومی را از راه نوشتار یا گفتار داشته باشد. از آنجا

هر بار که رمان ناتنی مهدی ( خلجی، نشر گردون، برلین، بهار ۱۳۸۳) را دست گرفته ام و صفحاتی از آن را خوانده ام با خود گفته ام بیایم و اینجا بنویسم: رمان نویس دیگری متولد شده است. اما ننوشته ام. مثل اینکه بخواهم شیرینی این خواندنی دلچسب را چند روز دیگری هم که شده فقط پیش خود نگاه دارم. تنهایی لذت ببرم و خلوت خود را با کسی شریک نشوم. اما امشب که تنها چند صفحه به پایان کتاب دارم وقتی رسیدم به خداحافظی اش با نازلی دیگر کتاب را بستم و نتوانستم پیش بروم. دیدم باید این چند

ورق زدن جمهوریت شوق های قدیمی را در من زنده کرد. دیدم که چقدر هوشمندانه بین خود و مشی سیاسی روزنامه های دیگر فاصله گذاری کرده است. شاید اصلاح طلبان تند رفتند. شاید عجله داشتند. از زمان پهلوی ها ما همیشه عجله داشته ایم. ما منورالفکرها و آزادیخواهان و نوگرایان. حالا خواسته یا ناخواسته مجبور به کندروی و آهستگی پیشه کردن شده ایم. بهانه ای است برای بازاندیشی آنچه کردیم و نکردیم و آنچه کردند تا چرخ ما را از گردش انداختند. شاید هم ما بی خودی شتاب داریم. این شتاب ها خود ناشی از ترس است. ترس از شکست.

ما زنان خود را بتدریج کشف می کنیم. دو شماره اخیر بخارا از این بابت برای من تازگی داشت. من نخست شماره ۳۵  را دریافت کردم و در آن مقاله بسیار جالبی از پریسا دمندان خواندم که بعد تازه ای از خلاقیت های زنان ایرانی را در بر داشت. پریسا که گویا از عکاسان پرکار و شناخته در مطبوعات ایران است در این مقاله شرح می دهد که چگونه پس از زلزله بم او به فکر بازیابی آرشیو عکاسخانه های شهر افتاده است. فکر او هم فکری نو است و هم بشدت انسانی. روزگاری فروغ گفته بود که تنها صدا

عباس حالا یک کتابفروشی دارد. بعد از یک عمر دویدن. خیلی ها خیلی وقت است کتابفروشی دارند. شکایتی هم ندارند. آنها کتابفروشی را یک شغل می دانند اهل بازارند. کتاب هم چاپ می کنند و سود هم دارند. عباس به هر دری زده سودی نکرده است. بعضی ها فقط قرض هاشان زیاد می شود و شکست پشت شکست. وقتی هم قراری گرفته اند انگار، دیر است. عباس باید ناشر می بود مجله در می آورد کتاب چاپ می کرد سرمایه گذار بود کارهای تازه و خلاق با سرمایه او در می آمد. نیست. یک کتابفروشی دارد که معلوم نیست سود

پیاده روها تنهایندتاکسی‌ها می‌روند ته دنیابا صدای مهیبی در ‌هیچی سقوط می‌‌کنند کسی از اینکه درخت‌ها بیهوده روی یک پا ایستاده‌اندنه خنده اش می‌گیردنه تعجب می‌کند کافه‌ها روزنامه قدیمی بالا می‌آورندو رهگذران ناشناس سرگیجه دارند آسمان برای زمینزمین برای آسمانشانه بالا می اندازد کسی رفتنت را به عهده نمی‌گیردمواظب خودت باشاین هم بین خودمان باشدسری که درد می کند رادستمال نمی‌بندند. سارا محمدی، نقل از پاگردآنقدر شعر بد خوانده ام ( آدرس بدهم؟) که دیگر شعر خوب را فقط بتوانم آرزو کنم. عقم می نشیند از اینهمه پرت و پلا که به نام شعر همه جا منتشر است – برای

سیاستمدارها آدم های عجیبی هستند بخصوص از این جهت که می توانند حقایق را وارونه جلوه دهند. آدم فکر می کند این ویژگی سیاستمدارهای ماست مثلا و غربی ها از این غلط ها نمی کنند اما ظاهرا یا آمریکایی ها مثل ما هستند یا چون با ما سروکار پیدا کرده اند به شیوه سیاستمداران ما حرف می زنند. لابد شنیده اند که وقتی اسکندر به مشرق لشکر کشید رفتارش مثل شاهان ما شد. آنچه امروز پل برمر موقع خروج نابهنگام از عراق گفت از این شمار است. آقای برمر به ما می گوید شک نداشته باشید که اوضاع در عراق