منطق الطیر جدید: نوشتن فراموش کردن است. اگر نمی نوشتیم دیوانه می شدیم. پس می نویسم حلف الفضول. می نویسم نیاز به حمایت دیدن. غریزه حمایت کردن. عمیق ترین حس. پشتوانه بی پشتوانان بودن. علی. دلتنگی. دوست. و اینکه اگر خدا نبود حس اینهمه کوته بینی و خودبینی باید انسان را می کشت. خوبی خدا این است که امید به اخلاقی بودن جهان را در من زنده نگه می دارد. … وقتی می نویسم سبک می شوم. فراموش می کنم. غفلت بن جهان انسانی است. نوشتن قدم گذاشتن آگاهانه در مسیر غفلت است. غفلت فراموشی است. آگاهی دایمی کشنده است. در نوشتن پارادوکس عجیبی هست. پ. شین .میم. عین. خدا هم نوشته است تا فراموش کند؟