There’s no deconstruction without the memory of the tradition: I started with the tradition. If you’re not trained in the tradition, then deconstruction means nothing. It’s simply nothing. I think that if what is called “deconstruction” produces neglect of the classical authors, the canonical texts, and so on, we should fight it. . . . I’m in favor of the canon, but I won’t stop there. I think that students should read what are considered the great texts in our tradition. . . . Students could develop, let’s say, a deconstructive practice — but only to the extent that they

۱  کن بیگلی مهندس بریتانیایی تازه ترین قربانی بربریت جاری در عراق است. اگر در سایر موارد نمی شد با قاطعیت گفت اما سر بریدن این یکی کاملا آشکار بود که کار طرفداران یا اصلا مزدوران صدام حسین و حواشی اوست. آنها آزادی دو زنی را خواستار بودند که در زمان خود از مقامات ارشد دستگاه آدمخوار صدام به شمار می رفتند. اما عبرت آموز نیست که همین جانیان که مثل آب خوردن آدم می کشند -چون ظاهرا برای همین تربیت شده اند و غیر از این کاری نمی دانند- کار پلید خود را به نام اسلام و زیر پرچم

Deconstruction icon Derrida dies: Jacques Derrida, one of France’s most famous philosophers, has died at  the age of ۷۴, it has been announced. Derrida died in a Paris hospital on Friday night, news agency AFP reported. He suffered from pancreatic cancer. The Algerian-born philosopher is best known for his “deconstruction theory” – unpicking the way text is put together in order to reveal its hidden meanings. Fellow academics have charged that Derrida’s writings “deny distinction between reality and fiction”. Derrida is one of the most influential philosophers of the late 20th Century. (From: BBC Onlline)

 گفتگوی ژیلا بنی‌یعقوب با لطیف پدرام کاندیدای ریاست جمهوری افغانستان با “لطیف پدرام” در آپارتمانش در کابل، پایتخت افغانستان مصاحبه کردم، دراتاقی با قفسه هایی پراز کتاب، از رمان و شعر گرفته تا فلسفه و علوم‌اجتماعی و بیشتر هم چاپ ایران. خودش می‌گوید “ایران وطن فرهنگی من است”. لطیف ۴۲ ساله هم در ایران درس خوانده و هم در پاریس. دکترای فلسفه اش را از سوربن گرفته است . پیش از این در افغانستان به عنوان شاعر و روزنامه نگار شهرت داشت و البته این روزها از او به عنوان کاندیدای ریاست جمهوری، آن هم کاندیدایی که با صراحت و

  Fun-Da-Mental: Nawaz’s notorious frankness comes from a freedom he discovered through punk music and its ability to subvert common perceptions. His beliefs stem from a careful study of Islam; a faith that has liberated him. “Islam for me was more punk than punk! I can’t understand why people say it is restrictive,” he comments. (From: OpenDemocracy)

There were no weapons of mass destruction in Iraq ۱,۶۲۵ UN and US inspectors spent two years searching ۱,۷۰۰ sites at a cost of more than $1bn.             هیچ سلاح کشتار جمعی در عراق وجود نداشت۱۶۲۵ بازرس سازمان ملل متحد و ایالات متحده آمریکا به مدت دو سال ۱۷۰۰ سایت را با صرف هزینه ای معادل ۱ میلیارد دلار جستجو کردند.( صفحه اول گاردین، ۷ اکتبر)نتیجه نهایی: … …

انتخابات ریاست جمهوری یا پادشاهی: انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان پدیده تازه ای است. هنوز بسیاری از مردم این کشور، از رییس جمهور به نام “پادشاه” نام می برند، و انتقال قدرت برای آنها همچنان مفهوم “پادشاه گردشی” دارد.بعضی از مردم اطراف و روستاها، هنگامی که در برابر پوسترهای تبلیغاتی نامزدها می ایستند، اولین چیزی که به نظرشان می رسد این است که آیا این تصویر به یک پادشاه شباهت دارد یا خیر.آنچه برای مردم بیشتر جالب توجه است، نحوه تبلیغات نامزدها و پوسترهایی است که تاکنون همانند آنها را در شهرها و روستاهایشان ندیده اند. (نقل از: تبلیغات مدرن

سایتی برای حجاب ایرانی با مانکن های مالزیایی! (عکس از: Hejab Iran)

تازگیها ما ایرانی ها یک ویژگی جدید به ویژگی های منحصر به فرد خود اضافه کرده ایم: وبلاگ نویسی! من وبلاگ را جدی می گیرم و بر خلاف داریوش آشوری فکر می کنم در دقیقه اکنون وبلاگ نویسی مهمترین کاری است که ما ایرانیها می کنیم. آنچه در اینجا می نویسم شرح همین نکته است.پیش از همه داستانکی می گویم که خود بسیار گویاست: روزی که وبلاگیون تصمیم گرفتند از “امروز” حمایت کنند قرار بود یکی از خبرنگاران انگلیسی زبان بی بی سی گزارشی در این باره بنویسد. او اندیشه حمایت از یک گروه یا ایده سیاسی از سوی گروهی از ایرانیان را

Hostages’ views: “Guerrilla warfare is legitimate, but I am against the kidnapping of civilians,” Simona Torretta, who speaks Arabic and was already based in Iraq before Saddam Hussain was ousted, told Italian daily Corriere della Sera. “You have to distinguish between terrorism and resistance – I said it before and I repeat it today,” she added. Ms Torretta went on to describe Iraqi Prime Minister Iyad Allawi’s administration as “a puppet government in the hands of the Americans”. (From: Italy split over hostages’ views, BBC Online, Photo: AP)

آسیای میانه با همه هنر ثروتمند خود، در غرب شناخته نیست. برنامه کولیسیوم لندن ( به مدخل پیشین: آواز همسایگان نگاه کنید) فرصتی استثنایی بود برای معرفی این خطه کم شناخته هنر جهان. بخش اول با آواز زیبای عالم قاسموف ( عکس ۳ در آواز همسایگان) آغاز شد که در صدر خود بند آغازین اذان را رو به ماه صحنه اجرا کرد تا خورشیدی جای آن را گرفت*. سپس بخش هایی از لیلی و مجنون فضولی را او و همسرودش بانویی از آذربایجان به زیبایی اجرا کردند که با تار و دایره همراه بود. قاسموف را بار اول در جشنواره ترانه

هنوز خمار امشب ام. دهها هنرمند از قرقیزستان و ازبکستان و آذربایجان و تاجیکستان و افغانستان به دعوت بنیاد آقاخان در کولیسیوم لندن برنامه اجرا کردند. چه آوازها چه رقص ها. حالیا نمی توانم چیزی بنویسم. بسیار دیر وقت هم هست. اما تفرج دوستان دیده و نادیده را چند تصویری اینجا می گذارم تا حدس بزنند بر ما چه رفت میان اینهمه غربت یکباره اینهمه آشنایی. تا بعد که چند کلمه بیشتر بنویسم:    عکس ها از: مهدی جامی (نقل عکس ها بی اجازت کتبی ممکن نیست – لینک دادن آزاد)

مردمی که بودیم، نیمه شعبانی که دیگر نیست: سال هزار و سیصد و سی و نمی دانم چند است. تهران. خیابان گرگان. ایستگاه کاشیها روبروی کوچه افخمی.کنار صفحه فروشی “پت بون” جشن نیمه ی شعبان است. از ایستگاه مدرسه تا ایستگاه روشنایی اقلاً ده تا طاق نصرت زده اند. اما اینجا غوغاست. دو جوان صفحه فروش صبح تا نیمه شب صفحه های روز می گذارند. روی دیوارها پوشیده از قالی است. دور پایه های طاق نصرت شمشادپیچ است.هوا پر از بوی اسپند و گلپر است. و آسمان غروب پر از شعشعه های نور. هوا پر از صدای جبلی و آفت

  تازه ترین نوشته جنجالی حسین شریعتمداری که نمایندگی از بالاترین مقام مملکتی و بالاترین مقام فقهی رسمی در روزنامه کیهان می کند از جنبه های مختلف شایان بررسی است. آشکارترین آن این است که چگونه می شود در ادای یک وظیفه دینی و ملی و شرعی –که آقای شریعتمداری مدعی آن است- نامهای بسیاری از روزنامه نگاران، فعالان سیاسی منتقد یا مخالف، و دست اندرکاران دولتی را بی پرده پوشی ردیف کرد و همه آنها را با بهتان عظیم جاسوسی و همدستی در یک شبکه خرابکاری از یک کنار متهم کرد و هیچ کس متعرض نشود که چنین کاری در

در چند سایت، خبری دیدم به نقل از سید علی صالحی که گفته است شمس مولانا زن بوده است. متن کامل آن را در ایران امروز سرانجام خواندم. از ایلنا نقل کرده است ولی در خود ایلنا آن را نیافتم. سایت خود صالحی هم باز نشد. بنابرین اصل را بر صحت می گذارم و فرض می کنم این حرفها را سید علی صالحی در گفتگویی با پوریا گل‌‏محمدی برای ایلنا زده است. من به اینکه شمس مرد بوده بر اساس سنتی که تا امروز پذیرفته بوده است یا زن بر اساس فرضیه جدید کاری ندارم. اما در روش بحث ایرادهایی اساسی

عکس از مجموعه عکس های مد، کارهای ماکی کاواکیتا، در سایت درخشانی از عکس های عکاسان مارج کیسی و همکاران( Marge Casey & Associates ) 

   ۱ این تلویزیون ها هیچ پیشرفتی را در ذهنیت ایرانی نشان نمی دهد. بر خلاف تصور اولیه زندگی در خارج چیز زیادی را عوض نمی کند. نمونه اعلای آن هموطنان آمریکایی شده ما هستند که مثال کامل در جا زدن، نیاموختن از جامعه میزبان و فریز شدن فرهنگی در عصری هستند که وطن را ترک کرده اند. این طبعا آنها را به عتیقه تبدیل می کند. تماشای تلویزیونهای آنها تنها به کار باستانشناسی هویت طبقه متوسط ایرانی می آید.   ۲ تلویزیون های ایرانی ملغمه عجیبی از عقب ماندگی زیباشناختی، ناتوانی در ایجاد ارتباط، نادانی در شیوه استفاده از رسانه های

سخت ترین کارها نقد آدمهای مشهور است. این کاری است که استاد آیدین آغداشلو بخوبی از پس آن برآمده است در نقدی که بر “۱۰ روی ده” کیارستمی نوشته است. نقد او از نقدهای کمیابی است که هم بی رحمانه است هم منصفانه و دانشورانه و هم حقیقت را برتر از دوستی می نشاند. نقد کیارستمی به قلم او نمونه خوبی از تولید یک متن مدرن است در صحنه جدالهای قلمی و فکری در داخل ایران. افسوس که لینک اینترنتی ندارد تا تمام آنرا لینک دهم (راستی چرا مجله فیلم آنلاین نیست و نمی شود؟ همه مجلات معتبر سینمایی نسخه

دکتر نصرالله پورجوادی از آن مردانی است که بسیار ستایش کرده ام. حالا شاید از یادها رفته باشد که او در چه دوران عسرتی کوشید از جریان هجوم به دانشگاه در عصر انقلاب فرهنگی سید حسین موسوی و همفکران تندروش چیزی بسازد که در عمل به ساختن دانشگاه برسد. ویران کردن دانشگاه های آبادی که از عصر پهلوی به ارث رسیده بود اگرچند پیش از آن آغاز شده بود و صحن دانشگاه به صحنه جنگ نفرت انگیز گروههای سیاسی تبدیل شده بود اما ویرانی آن را انقلاب فرهنگی به اوج رساند. گروههاگروه استاد دانشگاه که سرمایه های بزرگ انسانی بودند یا اخراج شدند

 گیشا ندیمه سنتی است که آواز می خواند و می رقصد و با مشتریانی که معمولا مرد هستند گپ می زند. در باره این سنت ژاپنی حرفها بسیار است. اما یک چیز مسلم است و آن اینکه گیشا بخشی از راه حل های اخلاق جنسی ژاپنی است. حتی اگر نظر این گیشا را بپذیریم که می گوید هیچ گیشایی در عمل با مشتری نمی خوابد، اما تخلیه روانی و عاطفی حضور در خانه گیشا انکار نشدنی است. فهمیدن گیشای سنتی که تا امروز ادامه یافته شاید به اعتماد به نفس از دست رفته ایرانی کمک کند تا راه حل های خانگی را

من این روزها دیگر از شعر لذتی نمی برم. شاید دیگر شعر خوبی نمانده است که بخوانم. شاید دیگر شعر آن نقش قدیم خود را برای من از دست داده است. شاید هم برای همه ما. نه، درست همین است که برای من. می دانم که هنوز بسیاری به شعر دلبسته اند. من تنها چیزی را در فضا می شمم. شامه من شاید  اشتباه می کند. که دیگر از شعر امیدی نیست.شاید هم نا امیدی من است که خود را اینگونه نشان می دهد. وقتی چیزی را زیاد دوست داشته باشی ولی آنی نباشد و نشود که می خواهی آن

  گوزن   اکنون می فهمی که چگونه یک گاو می تواند در چراگاه سوزانِ دریا بی خیال علف هرز چرا کند اکنون که از خواب هراسان برخاسته ای و در وحشت یک کابوس می لرزی و به معنای هر چه غریب است و گنگ پیوند خورده ای   می اندیشی: « چرا شفافیت یک شیشه فاصله بود؟ » اکنون که اکنون بی معنی است اجساد مردگان مثله شده ریخته بر کف خیابانها   از خواب که بر خاستی گوش هایت شعله می کشید حسی غریب تو را غرق می کرد به بوی نابودی چون لحظه گذرای انفجاری مهیب                             

دانی کجاست جای تو؟ خوارزم یا خجند: این بار از جاده سمرقند یک چیز به خاطرم می ماند: عسل فروشهای کنار راه. در یک فاصله ده پانزده کیلومتری در نیمه نزدیک تر به سمرقند دهها ایستگاه عسل فروشی پراکنده است. همه از تولید به مصرف. منظره با آن جاده بیابانی و هوای داغ و چشم اندازهای خشک کویرگون و کلاه های مکزیکی وش عسل فروشان آدم را به یاد فیلمهای جاده ای آمریکا می اندازد.با شیشه بزرگی از عسل که به ثمن بخس خریده ایم ( دو دلار -یک سوم آن در لندن نزدیک ۵ دلار است) به سمرقند می

بحث های بسیاری به دنبال علنی شدن ماجرای قتل کودکان در حاشیه تهران در روزنامه ها و رسانه های داخلی مطرح شده و افراد بسیاری با صلاحیت های مختلف وارد بحث شدند و اظهار نظر کردند. امشب یکی از روزنامه نگاران گمان کنم رویا کریمی مجد بود که در مصاحبه ای با بی بی سی از نقش روزنامه ها در پیشگیری از چنین حوادثی می گفت یا دست کم جلوگیری از گسترش آن با اطلاع رسانی بهنگام و برانگیختن افکار عمومی و واداشتن مسئولان بی مسئولیت به اینکه تا کار از دست نشده دست به کاری بزنند. ولی می گفت روزنامه ها

برای مهدی کاتب کتابچه به بهانه زادروزگان او  و به یاد نمایشگاه شگفت آثار استاد جلیل رسولی در موزه هنرهای معاصر تهران که هنوز عطرش در دماغم تازه است. مرغی از مرغان مبارک عرش نشین، طیری از طیور. با آرزوی منطق بلند برای مهدی. با دوستاری و مهر – اهالی سیبستان و باغات حومه   ( نقاشیخط استاد رسولی از: ققنوس)

من با تصویر سیاه و سفیدی که سایت های سیاسی از جامعه و گرایش های سیاسی می سازند موافقتی ندارم. امروز چنین سایتی است. سایتهای اینچنینی دایره گزینش خبر محدودی دارند. زبان آنها چیزی شبیه به شب نامه است تا زبان سیاسی در شبکه جهانی. به آنها نمی توان اعتماد کرد. آنها بشدت جانبدارانه رفتار می کنند.سخن من در موضع سیاسی آنها نیست. من از این بابت فرق زیادی بین “امروز” با سایتهای مخالفش- طیفی مثلا از  “بازتاب” تا “دریچه”- نمی بینم. اینکه به کدامیک باور دارید به توانایی های ژورنالیستی آنها برنمی گردد بلکه بسادگی ناشی از ترجیح سیاسی شماست.

The death of intimacy: A selfish, market-driven society is eroding our very humanity It has become almost an article of faith in our society that change is synonymous with progress. The present government has preached this message more than most, while it is a philosophy that most people seem to live by. It is nonsense, of course. Change has never always been good. And recent surveys indicating that we are less happy than we used to be suggest a profound malaise at the heart of western society and modern notions of progress.The findings are not surprising. The very idea of

قتل ۲۶ کودک طى دو سال از نگاه مسئولان دور مى ماند، چنانکه اقشار کم درآمد و فقیر از نظام برنامه ریزى کشور حذف مى شوند. جنایات پى درپى بدون کالبدشکافى اجتماعى هر روز گسترده تر مى شود چنان که مهار بحران هاى اجتماعى از برنامه هاى کلان حکومت داران قلم مى خورد. بحران حاشیه شهرها را درنوردیده و همچنان مسئولان خاموشند. طبقه «تهى دستى» که پس از انقلاب نام «مستضعف» گرفت همچنان به حال خود رها شده و دیگر حتى در بسیج توده ها براى برنامه هاى سیاسى و انتخابات به کار نمى آید. طبقه اى که مردان سیاسى مشروعیت شان را از آنها مى گرفتند و انقلاب اسلامى ایران را محصول فریاد «انقلاب پایمال شده ها» و «انقلاب

پیشنهاد حمایت از سایت های اصلاح طلبان: جنگ تمام عیاری که مرتضوی با اینترنت شروع کرده، آخرین جنگ او است که اگر آنرا برنده شود، دیگر اثری از آزادی بیان در سرزمین ایران نخواهد ماند. اما خوشبختانه ما می‌ توانیم به کمک همدیگر به آسانی او را شکست دهیم.او می‌خواهد صدای وب‌سایت‌های اصلاح‌طلب به گوش کسی در داخل ایران نرسد و اگر از پس این کار برنیاید شکست خورده است. پس بهترین راه کمک به این موضوع پخش کردن خبرهای وب‌سایت‌های امروز و بامداد، به هر شکل ممکن، است. ساده‌ترین راه آن کپی و پیست کردن عین مطالب آنها یا

تصویر مخدوش مسلمانی ما: امروز ما چه تصویری از مسلمانی در ذهن داریم؟ کسانی که به عنوان «مسلمان» می‌شناسیم چگونه کسانی‌اند؟ چهره‌هایشان و بدنهایشان چگونه است؟ رفتارشان چگونه است؟ آداب‌شان چگونه است زبان‌شان چگونه است؟ خوی شان چگونه است؟ پوشاک‌شان چگونه است؟ گاهی به آدم می‌گویند «به تو نمی‌آید که مسلمان باشی!» و آن وقت آدم از خودش می‌پرسد مگر مسلمان چگونه است؟ تصویر قالبی «مسلمان مکتبی» امروز که بی‌شباهت به «خمرهای سرخ» در فیلم کشتزارهای مرگ، رولان جافی، نیست تصویری تهوع‌آور است و شگفتا که مدعیان مسلمانی نیز چه بسیار کوشیده‌اند که همین تصویر را در اذهان جایگزین کنند.