تلویزیونی را که از نوروز من نمی گوید دوست ندارم. تلویزیون خاموش است. به مادرم هنوز زنگ نزده ام. وجود چند میلیون ایرانی در خارج از کشور یعنی باید ساعتها پشت خط های شلوغ بمانی. هیچ وقت در صف ایستادن را دوست نداشته ام. یاد ایام جنگ می افتم. تمام هفته را کار می کنم و این یعنی که نه دیدی نه بازدیدی تا آخر هفته دیگر. گفتم که تقویم ما به هم ریخته است. عید شادمانی عمومی است. همیشه عید را پای سفره هفت سین گذرانده ام. حتی تعجب می کردم که چرا ساعت عید هنوز مردم در کوچه

ایرانی ها نیامدند. درست است. حتی یک نفر از چهره های شاخص و نیمه شاخص ایرانی در تظاهرات نبود. ایرانیانی هم که بودند گروه گروه و پراکنده بودند و کم تعداد و هر کدام با هدفی آمده بودند. ولی باز گلی به گوشه جمال همت شان. از جمعیت ظاهرا ۴۰ هزار نفری ایرانیان لندن یک درصد هم در تظاهرات نبودند. یعنی به اندازه یک کنسرت یا جشن نوروزی هم برایشان جذابیت نداشته است. گرچه پلاکاردهای مخالفت با حمله به ایران همه جا بود اما بر دوش زنان و مردان غیرایرانی. جالب است نه؟ ظاهرا واجب کفایی بوده و ایرانی ها دیدند به اندازه کافی

HANDS OFF IRAN Today, as an Iranian, I celebrate the 54th anniversary of the nationalization of the oil industry in my country;Today, as an Iranian, I reaffirm my loyalty to the noble principles of my forefathers and swear allegiance to their legacy;Today, I reaffirm my strong support for the territorial integrity, sovereignty and political independence of my land;Today, I celebrate the determination of my compatriots to democratization and progressive political reform;Today, as an Iranian, I insist more than ever that democracy in my country could only emerge and flourish in a climate of independence, stability, peace and economic prosperity and

 19 MARCH: HANDS OFF IRAN Action Iran:Tomorrow, we have advertised to meet up at midday at Speaker’s corner in Hyde Park, marching begins at 1pm and will finish about 4pm in Trafalga Square where there are speeches.See also:March 19th and 20th protesets, Iranians for Peace

برو بچه های ایران اکسیون حالا به لطف هنر حسین ستاره دوست نازنین ما صاحب دو سه نشانه برای پوسترهای تظاهرات روز ۱۹ مارس شده اند. این یکی از آنها ست که قرار شده در پوستر اصلی استفاده شود. اگر خواستید با ایران اکسیون تماس بگیرید این نشانی ایمیل آنهاست: actioniran@hotmail.co.ukبرای تماس با حسین که طراح چیره دستی است و سفارش کارهای مشابه: h.setareh@handsmedia.com 

نمی دانم سرمقاله آقای انبارلویی را در رسالت روز یکشنبه خوانده اید یا نه. اما این از آن نوشته هاست که آدم نباید از دست بدهد زیرا نشان دهنده فرق های اساسی نوع اندیشه اجتماعی قانون گریزان است با طیف کسانی که در ایران از حاکمیت قانون و حقوق مردم حرف می زنند. همه چیز بر می گردد به حق فرد وقتی که متهم می شود. تا زمانی که ما جماعت این یک کلمه را باور نکنیم و خود را به آن ملتزم ندانیم که باید حق کسی را که متهم می شود یا محاکمه و زندان می شود رعایت

اکبر گنجی را از نزدیک نمی شناسم. اما چه کسی است که او را نشناسد. نوشته عطاء الله مهاجرانی در باره گنجی و عید نوروز مرا هم مثل باقی خوانندگان او به فکر فرو برد. فکر کردم به آن لینک بدهم یا در سیبستانک بگذارم یا اصلا در متن سیبستان به عنوان یک یادداشت نقل کنم. اما دیدم نمی شود. بدون گفتن این چند کلمه حق مطلب ادا نمی شود. اکبر گنجی را از نزدیک نمی شناختم. با روزنامه های دوره اصلاحات شناختمش و بعد با کتابهایش. در هر دوره ای آدمهایی یافت می شوند که تمام یا بیشتر مشخصات دوره

خواندن مطلبی از سعید (فل سفه)از آن جهت که او یک فلسفه دان آکادمی است انتظارات دیگری ایجاد می کند. در سخن چنین کسی باید با دقت فرونگریست. از این رو من پاسخ یکباره به نقد او بر سیبستان را روا نمی بینم بلکه در عوض می کوشم بر سر مفاهیم با هم کمی چالش کنیم. نقد او فرصتی است برای اینکه ببینیم چگونه می توان از فلسفه آموخت و یا با فلسفه به بیراهه رفت. گرچه فکر می کنم اگر با فلسفه بیراه می رویم معنایش این است که تنقیح مناط نکرده ایم یا به زبان دیگر جنبه های فلسفی

DON’T ATTACK IRAN Don’t let Iran become the next Iraq. March with Action Iran on the 19th and add your voice to those saying no to military intervention.Attacks on Iran mean that ordinary Iranians could suffer the fate of their neighbours: Lack of food, electricity, water, jobs, security…  Ordinary Iranians who are making advances towards democracy need to have their efforts supported not frustrated.While the US has officially given up the search for weapons of mass destruction in Iraq, the same arguments are being used with the same lack of evidence against Iran and its nuclear capabilities. Threats and rumours

اندیشیدن به نقد مشغول کننده ترین چیزهاست. من در این دو سه روز که سعید یادداشت خود را منتشر کرده است فقط یکبار نیاز داشتم که به موضوع بیندیشم و ببینم که آنچه من از انقلاب همچون بدست آوردن معشوق گفته ام با آنچه سعید از آن می گوید از یک جنس نیست. بنابرین گفتار او در باره زن و انقلاب همه می تواند درست باشد بی آنکه خدشه ای بر سخن من وارد آورد. اما حالیا از این می گذرم یا در بررسی نوشته سعید به این نمی رسم. قصدم تاملی است بر دو مفهوم که در همان سطرهای آغازین

شجاعت نقد کردن داشته باشسعید حنایی کاشانیمهدی چندی است که پرشتاب می‌نویسد و پروایی از آنچه می‌نویسد ندارد. و این هم خوب است و هم بد. خوب است چون اندیشه‌های خود را با صداقت تمام و بی هیچ پرده‌پوشی بیان می‌کند و بد است چون اندیشه‌های او ممکن است بسیار خام و غیرانتقادی باشد. زبان و قلم گاهی بدجوری آدم را «لو» می‌دهند و اگر آدم مواظب نباشد فقط جلوی دیگران نیست که «لو» می‌رود، چرا که گاهی طوری «لو» می‌رود که اگر خودش نیز بفهمد، آن وقت شاید حتی نتواند با خودش کنار بیاید. شاید این خصوصیت وبلاگ باشد که

اکرم ابویی در تازه ترین مجموعه از کارهای طراحی خود ترکیب معناداری از انسان و کلمات را انتخاب کرده است. طرحهایی ساده در پیچیده با کلمات اعلامیه حقوق بشر. کتاب طرحهای او اصلا همین نام را دارد: حقوق بشر*. همراه با طرح های او ما بندهایی از اعلامیه را به زبانهای مختلف می خوانیم گاه فارسی گاه آلمانی یا انگلیسی. شیوه ترکیب کلمات با طرحها می تواند تعابیر گوناگونی را تداعی کند. کلماتی که گاه مثل شلاق روی سر و سینه طرح نقش شده است و گاه به طرح حاشیه زده یا آن را قاب گرفته است. گاه نیز کلمات

در حسرت دن کیشوت ایرانیرضا علامه زاده از معدود امکانات ارتباطی ما اهالی وبلاگستان با دنیای اسپانیایی زبان است. تازه ترین یادداشت او در باره بزرگداشت چهارصدمین سال انتشار دن کیشوت (دون کیخوته) در مجموعه ای یکساله در تلویزیون اسپانیا ست. من دن کیشوت را با اونامونو شناختم. داستان را می دانستم اما این اونامونو بود که اهمیت دن کیشوت را به من نشان داد. همان موقع ها فکر کرده بودم که چقدر ارتباط عمیق اونامونو با دن کیشوت بامعنا ست و حیف خورده بودم که متفکران ما در ایران چنین رابطه ای با متون جاودانه ما مثل شاهنامه ندارند. البته چند

خردنامه همشهری ویژه وبستان و وبلاگستان به همت محمود فرجامی و با مقالاتی خوب و خواندنی از چاپ برآمده است. دست ما کوتاه و خرما بر نخیل! البته متن مقالات در نشانی وب همشهری قابل دریافت است ولی متن کاغذی چیز دیگری است! اما واقعیت این است که باید به دوستان همشهری توصیه کرد کمی تا قسمتی روی سایت خود کار کنند. از نظر طراحی و خط هنوز از استاندارد خود ایران هم پایین تر است و حیف است. در چندین صفحه کلمات شکسته و به هم ریخته است و افتادگی دارد. یک نسخه پی دی اف هم می توانست داشته باشد و زحمت

Show them who is bossWednesday March 2, 2005The Guardian As a new home secretary, Charles Clarke has tried hard to bring some overdue calm and civility to the discharge of his ministerial duties. But he cannot be permitted to get away with the remark he made in a Today programme interview yesterday morning. “No bill goes through parliament,” he said, “without detailed consideration being made, but I believe that what I announced yesterday will be sufficient to secure the agreement of the House of Lords.”Whatever else can be said about the prevention of terrorism bill, the claim that it is

*این یادداشت را به دوست تاجیک ام داریوش رجبیان تقدیم می کنم تا ایران بودم لاهوتی را قدر ندانستم. او را در تاجیکستان کشف کردم. با حرمتی که بین مردم آن دیار داشت و با فیلم درخشان “استاد” ساخته مستندساز بزرگ تاجیک دولت خدانظر. بعد هر چه می خواندم از تاجیکان و تاجیکستان با نام لاهوتی آمیخته بود. مهر او به دلم نشست و او را برای نخستین بار همچون شاعر بجا آوردم و پذیرفتم. شعرش دهان به دهان می چرخد و کودکان دبستانی نیز با او آشنایند. او واقعا شاعر ملی تاجیکستان است. چه ترانه های نغز از او خوانندگان

مراد فرهاد پور یادداشتی نوشته است در باره مشکل نظرنویسان در پای مطالب وبلاگی با عنوان: “مساله کامنت ها” که بررسی هتاکی های شماری از کامنت گذاران را هدف گرفته است. لحن او در این یادداشت بسیار آزرده است و همزمان و به همین دلیل آزردگی بسیار تحقیر کننده نسبت به آن مخاطب فرضی که او تیری در تاریکی به سویش پرتاب کرده است: “یکی از عوارض این بیماری رها کردن اصل یا موضوع بحث و غرقه شدن در مسایل شخصی حاشیه ای است. این کار یعنی گشودن در و تخلیه گند و کثافتی که در بطن روان سرکوب و

خب شرق هم بلهفکر کردم لابد قراره کسی تو ایران در این باره کار نکنه!شمس الواعظین نوشته است: “یکى از شگفتى هاى این تحول این است که کشور لبنان به رغم تداخل عناصر و عوامل منطقه اى و بین المللى در ساختار سیاسى اش، در میان کشورهاى منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا یک کشور استثنایى به شمار مى رود. در این کشور نهادهاى دموکراتیک وجود دارد، آزادى مطبوعات و گردش آزاد اطلاعات به گونه اى نهادینه شده جریان دارد، گردش قدرت به گونه اى سازگار با بافت طایفه اى جامعه ى این کشور، تضمین شده است و بالاخره حقوق شهروندى با معدل قابل قبولى در این کشور رعایت مى شود. به رغم این

عکس های نادر داودی از عاشورا در جوادیه تهران تصور تازه ای از عاشورا به من و مایی که از ایران دوریم می دهد. این تصور که عاشورا حسابی با فرهنگ جوانان انطباق یافته است. چه حضوری از جوانها! اگر عنوان نداشت می شد قبول کرد که این عکس ها هم در میدان محسنی گرفته شده است. فقط کمی فرق می کند. نه زیاد. تهران شهر جوانهاست به هر حال. عاشورا هم عاشوراست. برای دیدن همه عکسها: ایرانیان

هوشمندانه ترین انتخاب روز برای یک وبلاگ سیاسی: لبنانبعد از نافرمانی مدنی اوکراینی ها که به انقلاب نارنجی معروف شد، نافرمانی مدنی لبنانی ها هم نتیجه داد و دولت مورد حمایت سوریه و رئیس جمهور امیل لحود را مجبور به استعفا کرد.عمر کرامی نخست وزیر لبنان امروز پس از فشار فزاینده افکار عمومی پس از ترور رفیق حریری که به “آقای لبنان” مشهور بود با حضور در پارلمان این کشور استعفای دولت را اعلام کرد. امیل لحود، رئیس جمهوری لبنان این استعفا را پذیرفت.۲۵ هزار لبنانی پس از شنیدن این خبر با حضور در نزدیکی پارلمان این کشور، پیروزی سیاسی خود

روشن کردن یک شمع بهتر از نفرین کردن تاریکی است.– در باره چگونگی روشن کردن شمع عفو بین الملل ( که در نشانه یا لوگوی عفو بین الملل بازتاب یافت) از زبان بنیانگذار آن که بتازگی درگذشت. اصل این کلمات چینی است. نیز:ادعای مشعلداری و حقیقت شمع افروزی، مسعود بهنود:روزگاری یکی از هم نسلان من [ که رفت و چریک شد و جان بر سر این کار گذاشت] تحت اثر فردید نیمه دیوانه ای که فیلسوف نیمه دیوانگان بود، افتاده بود به این فکر که راه و رسم جهان دیگر کند. خسته می کرد هر که را با او همسخن می شد،

فهرستی از هر جهت معنادارفهرست زیر را در وبلاگی یافتم که تا امروز ندیده بودم. بلافاصله با خود فکر کردم این نمونه وار کتابها و موضوعهایی را نشان می دهد که بر سپهر فکری نسل جوان امروز در ایران مسلط است. حتی اگر نخوانده باشند اما هوسش با آنهاست! نقلش در اینجا برای تذکری است به اینکه اگر من و شما هم کتابهای بالینی یا روی میزمان را فهرست کنیم بسیار با معنا خواهد شد. دسته بندی این کتابها را می گذارم به عهده خواننده. بررسی این نکته که این نخوانده ها از کجا اعتبار پیدا می کنند هم کاری کردنی است. –

معجون دکتر وحیدروزنامه جلیله شرق،احتراماً، توضیح ذیل در خصوص مقاله «انسانگرایى اسلامى از فراز تا فرود» را شاید برخى از خوانندگان سودمند بیابند: در یکى از پابرگ هاى آن مقاله سخن از کنفرانسى در واشینگتن رفته است که در آن، در حضور کالین پاول – وزیر امور خارجه وقت آمریکا – به عبدالکریم سروش جایزه اى داده اند، «آن هم در ایامى که فاجعه زندان ابوغریب در عراق چهره واقعى دموکراسى در آمریکا را براى مغضوبین خاک برملا کرده بود.»توضیح اینکه کنفرانس هاى عالم به حصر منطقى از چهار قسم بیرون نیستند:قسم اول آنکه من در آنها حضور دارم و کالین پاول نه.قسم دوم

خاطرات عکس هااین عکس را باید تمام صفحه دید همانطور که در صفحه آغاز کتاب پریسا دمندان آمده است. بسیار زیباست. این کتاب مجموعه ای هوشمندانه از خاطرات همه ماست هر چند که در قالب عکسهایی از خانواده های اصفهانی باشد. کتاب را یکبار تورق کرده ام. معرفی و سه مجموعه عکس منتخب از آن را ببینید تا روزی که نسخه ای از آن را صاحب شوم و سیر تماشا کنم و من هم چیزی بنویسم. شاهکار است. تنها کتابی که با آن قابل مقایسه است مجموعه عکس های سوروگین است: Sevruguin and the Persian Image که در ۱۹۹۹ چاپ شد. در باره پریسا قبلا

من در اینجا قصد دفاع از نظریه قبض و بسط را ندارم که این کار بهتر از همه از عهده خود دکتر سروش برآمدنی است ضمن آنکه گمان می کنم آرای او و همین قبض و بسط به اندازه کافی از رواج و اعتبار برخوردار شده است که با استدلال هایی از آن دست که در نقد حمید وحید دستجردی آمده خللی به اساس آن وارد نشود. به عبارت دیگر نظریات سروش امروز بخشی از گفتمان جامعه امروز ما شده است. نقدی بر این گفتمان باید در قواره هایی دیگر ظاهر شود تا بتواند بر آن چیزی بیفزاید یا از آن

می خواستم اصلا ننویسم و بروم بخوابم. بیست ساعت است سرپایم. فکر می کردم اگر چیزی هم امشب بنویسم چند کلمه ای در باب این آقای منطق شناس درس خوانده در آکسفورد خواهد بود که با قبض و بسط دست و پنجه نرم کرده است. بکند. اما حرفهای عجایب زده است وانکارهای عجایب تر که آدم می ماند که این منطق شناس شاید از پیش تصمیم خود را گرفته بوده تا به گمان خود دکتر سروش را خاکمال کند که این طور بی محابا اصول بدیهی شناخت و معرفت شناسی را زیرپا گذاشته است و با برهانهایی بظاهر محکم و پر طمطراق اما بواقع

اگر چراغی دست مردم نمی دهیم…… کم از آنیم که شمعی روشن کنیم؟عکس: بی بی سی

با همه بیگانگی ها که حکومت دینی میان مردم و دین و باورهای دینی افکنده است، عاشورا هنوز بدون تغییری در بنیان های خود مردم ما را عمیقا به خود مشغول می دارد. آیا چیزی در عاشورا هست که فراتر از دست اندازی حکومت است و خواست و ناخواست او؟ هست. حکومت ها در برابر باورهای عمیق و ریشه دار مردم هیچکاره می شوند. تسلط قدرت قاهره بودن دولت به معنای قرن بیستمی آن -که قرن دولت بود و اقتدار آن- در اذهان، این تصور را ایجاد می کند که آنها باید توانسته باشند بر بسیاری از این باورها تاثیر بگذارند ولی آنچه در

Shirin Ebadi: Attacking Iran would bring disaster, not freedomIndependent, ۱۹ February 2005 It is hard not to see America’s focus on human rights in Iran as a cloak for its larger strategic interests.Condoleezza Rice has given assurances that a military attack by the United States on Iran “is simply not on the agenda at this point”.But notwithstanding Rice’s disavowal, recent statements by the Bush administration, starting with President Bush’s State of the Union address and Vice President Dick Cheney’s comments about a possible Israeli military attack on Iran, are reminiscent of the rhetoric in the months leading up to the

تیپولوژی عاشورای سه نسل – از تیپ سنتی تا انقلابی و ایدئولوژیک و حالیا عرفانی-عاشقانه؛ الپر:این نگاه، وقتی که به منظره کربلا در روز عاشورا می‌نگرد، قبل از اینکه خون را و شمشیر را ببیند، و پیش از اینکه توجهش به مصاف و نزاع و مظلومیت و تشنگی و… جلب شود، «حسین» را می‌بیند. نور وجود «این فرد» آنچنان بیننده را مسحور می‌کند که چیز دیگری نه هست و نه شایسته دیدن است. حسین، بازیگر و بازی‌گردان این صحنه استگ نقش اول تراژدی‌ای است که در تاریخ نظیر آن سراغ نداریم.دو نوع ادبیات عاشورا: متعالی و منحط – کورش علیانی: ادبیات