ايرانی ها نيامدند. درست است. حتی يک نفر از چهره های شاخص و نيمه شاخص ايرانی در تظاهرات نبود. ايرانيانی هم که بودند گروه گروه و پراکنده بودند و کم تعداد و هر کدام با هدفی آمده بودند. ولی باز گلی به گوشه جمال همت شان. از جمعيت ظاهرا 40 هزار نفری ايرانيان لندن يک درصد هم در تظاهرات نبودند. يعنی به اندازه يک کنسرت يا جشن نوروزی هم برايشان جذابيت نداشته است. گرچه پلاکاردهای مخالفت با حمله به ايران همه جا بود اما بر دوش زنان و مردان غيرايرانی. جالب است نه؟ ظاهرا واجب کفايی بوده و ايرانی ها ديدند به اندازه کافی جماعت پلاکاردکش هست به خود زحمت بيرون آمدن نداده بودند! از جوانترين کسی که يکی از اين پلاکاردها را حمل می کرد و نوجوان انگليسی 12-13 ساله ای بود پرسيدم می داند ايران کجاست. و می دانست که در ميدل ايست است و در نزديکی عراق. خوشحال شدم که دست کم بدون اطلاع پلاکارد را با خود نمی کشد. چيزی می داند.
رفتار ما ايرانی ها خيلی قابل مطالعه است. ما مردم اصلا توان و توجه و طبعا علاقه به پيشگيری نداريم. حالا کووووو تا جنگ! ولی فعلا آنقدر خسته ام که حوصله تحليل ندارم. عکس ها را ببينيد. تا بعد. تبريک نوروزی ام را هم می گذارم برای روز اول فروردين که با اين بی دلی همزمان نشود يک وقت بد شگون باشد!
