چند روزی است ذهنم مشغول موضوعی است که برای زمانه بايد بنويسم. دوستانی که با آنها از سرنوشت عشق پس از انقلاب سخن می گفتم از من خواسته اند که يادداشتی در باره عشق و سياست بنويسم تا در آخر هفته عشق در زمانه منتشر شود. می خواستم اين مطلب را با خوانندگان سيبستان در ميان بگذارم و از آنها ياری بخواهم. ببينم آنها رابطه عشق و سياست را چگونه می بينند و برای بررسی آن چه پيشنهادی دارند. ورود به اين مطلب و در آمدن از آن آسان نيست. از يک طرف عشق بسيار وسيع است و از طرف ديگر سياست. به صورتی که می توان پيش بينی کرد که بررسی پيوند آنها موضوعی بسيار دامنه دار از آب درآيد.
من معمولا فشرده می نويسم. نه کوتاه! اما فشرده. اما جمع زدن ميان اين دو مفهوم کمی دشوار است. شايد هم دشواری اش اين است که قرار نيست در سيبستان منتشر شود جايی که خوانندگان خاص خود را دارد. در اين چند ماهه عريان ديده ام که مقام نوشتن برای زمانه متفاوت است. زيرا زمانه رسانه ای عمومی است و معنای پيام در آن همان نيست که در سيبستان است. معنای پيام را مخاطب مشخص می کند و در زمانه مخاطب ديگر است.
به هر روی از يک ديدگاه محدود-شده تر، بحث را می توان حول رابطه دو جنس و سياست پس از انقلاب مطرح کرد. سوال اصلی من بنابرين اين خواهد بود که انقلاب از چه منظری به محدود کردن رابطه دو جنس تمايل نشان داده است؟ چرا رابطه دو جنس می تواند مساله ای سياسی باشد؟ و کارکرد اين محدوديت در پيشبرد سياست انقلاب چه بوده است؟ به عبارت ديگر، چرا سياست نياز دارد به کنترل رابطه دو جنس بپردازد؟ به اين نکته هم توجه دارم که تنها بخشی از ماجرا دينی است. زيرا مشابه اين محدوديتها را تقريبا در همه جوامع عصر ما می شود ديد. چه در شوروی و چين و چه در آمريکای دهه 90 و فرانسه دهه 60. گرچه شکل آن همه جا يکسان نيست اما محدوديت هست. تمرکز من البته بر انقلاب ايران خواهد بود اما بدون نگاهی عمومی و بدون تدارک کانتکست، اين بحث – و شايد هيچ بحث ديگری- به نتيجه درست نمی رسد. توجه به مساله در يک ظرف جهانی می تواند چنين کانتکستی را به دست دهد.
خوشحال می شوم نظرتان را در يکی دو روز آينده به صورت کامنت يا ايميل دريافت کنم.
برای ايميل از اين نشانی استفاده کنيد:
mehdi.jami@gmail.com
