چه گرد و غباری با باد بهاری برمی خيزد. کجاست باران؟ اين گرد و غبار چهره خسته و فقر زده حاشيه سمرقند را محزون تر می نماياند. حاشيه ای که انگار از اصل شهر بزرگ تر باشد يا همه شهر را جز چند خيابان مرکزی اش در بر گرفته باشد.
چشمانم دروغ می گويند يا شهر واقعا خلوت تر شده است؟ جمعيت به نحو قابل ملاحظه ای کمتر ديده می شود. گويا همه مهاجرت کرده باشند. من هيچ وقت در اين فصل سال سمرقند نبوده ام. شايد فصل کار است. يا فصل دائمی مهاجرت برای کار. ب
ازارها و مرکزهای خريد (يا مرکز سودا چنان که رسما بر ورودی آن نوشته می شود) کم رونق به نظر می رسد. قيمت ها به نسبت سه سال پيش که برای جشنواره ترانه های شرق به سمرقند سفر کرده بودم خيلی گران تر شده است. چهار نان يک دلار يا هزار سوم ( بر وزن بوم). باغچه ها خشک لب اند. باران نمی بارد. ارديبهشت است ولی گويی تابستان داغ باشد. سبزی ها، چمن ها، گل ها در حال سوختن اند.
يکی دو سه هتل جديد ساخته شده که لابد ناشی از رونق توريسم است. در فرودگاه تاشکند هم دو سه دسته بزرگ توريست بيشتر از فرانسه ديدم که در صف های طويل از فرودگاه خارج می شدند. فرودگاه رونقی يافته بود. بار اول که به تاشکند آمده بودم سال 2000 بود. آن موقع فرودگاه پايتخت ازبکستان از يک فرودگاه شهرستانی ايران هم عقب افتاده تر به چشم می آمد. اما حالا وضع قابل قبولی دارد. تاشکند تميزتر و بزرگ تر از پيش بود انگار. اما سمرقند چرا اينطور شده است؟ فقط پايتخت آباد شده ؟ سمرقندی ها کجا رفته اند؟ توريستی هم نمی بينم. شب در ريگستان برنامه نور و صدا بود در معرفی شهر و بنای ريگستان. من فقط 3-4 توريست فرانسوی ديدم که برای نمايش نور و صدا به خود زحمت بيرون آمدن داده بودند.
از مرکز فرهنگی تاجيکان و ديدار حيات نعمت سمرقندی برمی گردم. تازه از سفری به بخارا بازگشته بود. می گفت در بخارا ديگر کسی به فارسی نمی نويسد. همگی شايد ده پانزده نفر ايجادکار (هنرمند و نويسنده) مانده باشند. در باره او و کارهايش که يک تنه جای يک موسسه تحقيقاتی کار می کند بايد جداگانه بنويسم. به سمت آقسای می رويم در فاصله چند کيلومتری شهر. به ديدار زيارتگاه حضرت داود که تفريحگاه هم هست. دوستان دلنواز آنجا مهمانی يی برپا کرده اند. رودی هم جاری است. هر جا رود است و آب البته شادی هم هست. خنکای بهاری هم شايد آنجا يافت شود.
