چه خوش باغی است باغ زندگانی
 گر ایمن بودی از باد خزانی
چه خرم کاخ شد کاخ زمانه
 گرش بودی اساس جاودانه
از آن سرد آمد این کاخ دلاویز
که چون جا گرم کردی گویدت خیز
چو هست این دیر خاکی سست بنیاد 
به باده ش داد باید زود بر باد
ز فردا و  ز دی کس را نشان نیست
که رفت آن از میان وین در میان نیست
یک امروز است ما را نقد ایام
بر او هم اعتمادی نیست تا شام
بیا تا یک دهن پر خنده داریم
به می جان و جهان را زنده داریم
به ترک خواب می باید شبی گفت
که زیر خاک می باید بسی خفت

از: نظامی گنجوی