زمانی نوشته بودم: ميان اينهمه جنگ پوچ تن تو صلح ابدی است. آن موقع بمباران های تهران بود و من پای کوه دماوند در روستای رينه در همسايگی لاريجان در پادگان سنگی آنجا خدمت سربازی می گذراندم. همان روزها بود که هواپيمای ايران را ناو هواپيمابر آمريکايی ساقط کرد. تصوير عروسکی بر روی آب خليج فارس در ذهنم حک شده است. امروز می فهمم دوست داشتن کودک نيز از همان آرامش بی نشان نشان دارد. علی امروز 12 سالگی را پشت سر گذاشت. دوست داشتن او که صميمی ترين موجودی است که می شناسم هم بيم من بوده است و هم آرامش من در اين دو سه ساله ای که کمتر ديده امش. فارسی چندان حرف نمی زند گرچه خوب می فهمد. هميشه نگرانش بوده ام که چيزی از ايرانی بودن در او می ماند؟ اين بار که از سفری به ايران برگشته بود مصادف شده بود با انجام يک تکليف درسی که پاسخ به اين پرسش بود: چه چيزی برای شما مهم است؟ يک روز ميان کارهاش يکباره پاسخ خود را به من نشان داد. عکسی از تخت جمشيد انتخاب کرده بود و باقی را با فتوشاپ و وردز کار کرده بود. از آن موقع اين تصوير و اين پاسخ از خاطرم نرفته است. گفتم حالا که روز تولدش است و آغاز تين ايجر شدنش با اين يادداشت به او بگويم که چقدر  دوستش دارم و به او می بالم. امروز آن را نخواهد خواند ولی اميدوارم بزودی می خواند.

طرح و کار از: علی