اظهار نظر اندرو سوليوان جالب است. می دانم وبلاگ ايرانی سرشت و سرنوشت ديگری دارد. اما اين به آن معنا نيست که به تحولات عالم وبلاگی و نتايج آن بی اعتنا باشد. سوليوان می گويد اينکه رسانه ها نقش احزاب را بازی کرده اند (در ايران که رسانه های متنوع خصوصی وسعتی ندارد روزنامه ها همين وظيفه را داشته و دارند) به اين معنا نيست که وبلاگ ها نيز بايد نقش مشابهی بر عهده بگيرند. قرار نيست وبلاگ جانشين رسانه های سياسی با گرايش های حزبی شود. نگرانی سوليوان به نظرم بجاست که می گويد گرچه تا حدودی سياسی شدن گريز ناپذير است اما سياسی شدن بی قواره می تواند آسيب رسان باشد. ارزش و قدرت سپهر وبلاگی در اين است که از نظر سياسی متنوع باشد. من اين نکته را نکته دقيقی می بينم. همه تلاش هايی که در وبلاگ ايرانی در جريان است نيز از اين بابت که ممکن است سمت و سوی واحد سياسی به وبلاگ ها بدهد و آنها را در خدمت اين يا آن جريان سياسی به حرکت در آورد می تواند به نقض غرض بينجامد. فکر می کنم من می توانم با شکل گيری ليدرشيپ وبلاگی مخالف باشم. می گويم فکر می کنم برای اينکه واقعا هنوز جوابی روشن برای اين پرسش که نظر سوليوان ايجاد می کند ندارم. ولی می دانم که حفظ محيط زيست وبلاگی به عنوان رسانه ای برای تنفس آرا و عقايد و بازيگوشی های ما مهمتر است. اين رسانه را برای خودمان نگاه داريم. از تن دادن وبلاگ ها به اين يا آن موج سياسی و وحدت بخشيدن به رنگارنگی موجود بيمناک می شوم.
‘BLOGGER NATION’: Are we now the establishment? Fineman says we are. His admission that the mainstream media have acted as a de facto political party for three decades strikes me as a big deal – the first crack of self-awareness in the MSM. But I truly hope the blogosphere doesn’t become its replacement. Blogs are strongest when they are politically diverse, when they are committed to insurgency rather than power, when they belong to no party. I’m particularly worried that the blogosphere has become far more knee-jerk, shrill and partisan since the days when I first started blogging. Some of that’s healthy and inevitable; but too much is damaging. In challenging the MSM, we should resist the temptation to become like them.
