البته او چندماهی بود که چيزی منتشر نکرده بود، جز يکی دو نوشته که به کار جاری‌اش در مؤسسه‌ی واشنگتن اختصاص داشت — در اين چند ماه حتی در سايت بی بی سی هم چيزی منتشر نکرده بود! فقط پيوندهايی که هراز گاهی به جايی می‌داد و حاشيه‌ای که گاهی می‌زد حضورش را اعلام می‌کرد. مهدی خلجی معمايی در پيش روی ما گذشته است — چگونه تأويلش کنيم؟ آيا او (۱) خانه‌اش را آتش زده است يا (۲) خودش را يا (۳) خرقه‌اش را؟ کار او را چگونه بايد تأويل کرد؟ آيا کار او شبيه «پی‌يرو خله» است که مغزش را با ديناميت منفجر کرد يا شبيه به نويسندگانی که آثارشان را قبل از مرگ می‌سوزانند يا وصيت می‌کنند (کافکا) بسوزانند؟ مهدی دست کم چنين وصيتی نکرد. اما تأويل من.

(۱) يا از گذشته‌ی خو د شرمگينيم و به موقعيتی رسيده‌ايم که ديگر نمی‌خواهيم از گذشته‌ی ما کسی چيزی بداند و دستاويزی داشته باشد — آيا، مثلا، مهدی می‌خواهد «رئيس جمهور» شود يا «نوبل» بگيرد؟ — گمان نمی‌کنم چنين چيزی در خصوص مهدی صادق باشد، او آن قدر شجاع بود که از گذشته‌ی خود هراسی نداشته باشد و آن را همواره به دوش بگيرد.

(۲) يا چنان زندگی برای ما بی‌معنا شده است که ديگر حتی آفريده‌هايمان نيز موفقيتی برای زندگی‌مان محسوب نمی‌شود. گاهی ممکن است رويارويی با مرگ ما را به چنين يأسی بکشاند. مرگی قريب‌الوقوع همچون يک بيماری مرموز، سرطانی مرگبار.