مردی به شکل مردم خود بود حاتمی

به عکس علی حاتمی دقت کرده ايد؟ او همچنان که پخته تر می شد بيشتر شبيه مردم خود می شد. مردمی که هميشه از آنها گفت. او از يک نگاه مردمی ترين سينماگر ماست. و هنرمندی صادق بود. زيرا سرانجام به همان مردمی پيوست که فيلمهايش از آنها مايه گرفته بود. او ادا در نمی آورد. هر کس او را ببيند می داند که او شبيه يک روشنفکر فرانسوی – که سخت رايج است- يا ايتاليايی – که کمتر- نيست. در حالی که همه ابزار و بهانه هاش را هم داشت. اما او همه نشانهای مردم خود را دارد. پيدا کرده است. او در زندگيش هم چنين بود. علی حاتمی بهترين مثال دوره ای بود که هنرمندان در جستجوی بومی کردن انديشه و دستاوردهای جهانی بودند. علی حاتمی سلوکی داشت. سلوکی که مرحله به مرحله او را به مردم خود شبيه تر می ساخت و با ايشان آميخته تر و صميمی تر می کرد. و رازهای زندگی آنان بر او مکشوف می شد. او با مردم زيست و از مردم گفت و از ايشان به هيچ بهانه جدا نشد. من به اين می گويم روشنفکر. گرچه خود او حتی اين ادعا را هم نداشت. مرد بزرگ بود.

نيز:
ويژه نامه شرق برای علی حاتمی