من از برخی رفتارهای جامعه ايرانی در شگفت می شوم. مثل بی اعتنايی عمومی اش به آنچه در نجف می گذرد. چنان به آتشی که اشغالگر در خانه همسايه می سوزاند بی اعتناييم که انگار هميشه همسايه است که خواهد سوخت و ما در امان می مانيم. رفتاری داريم که نه از خرد سياسی در آن نشان هست نه از علايق مذهبی مان و نه از عواطف انسانی. (عکس از: گاردين)
شهرنوش پارسی پور شمایل نویسنده در غربت
نویسنده باید در وطن خود بمیرد. ولی وطن نویسنده ایرانی گم شده است. نویسنده ایرانی در وطن اش جایی ندارد. مردن در غربت چه فایده
2026-07-04