منطق الطير جديد: نوشتن فراموش کردن است. اگر نمی نوشتيم ديوانه می شديم. پس می نويسم حلف الفضول. می نويسم نياز به حمايت ديدن. غريزه حمايت کردن. عميق ترين حس. پشتوانه بی پشتوانان بودن. علی. دلتنگی. دوست. و اينکه اگر خدا نبود حس اينهمه کوته بينی و خودبينی بايد انسان را می کشت. خوبی خدا اين است که اميد به اخلاقی بودن جهان را در من زنده نگه می دارد. … وقتی می نويسم سبک می شوم. فراموش می کنم. غفلت بن جهان انسانی است. نوشتن قدم گذاشتن آگاهانه در مسير غفلت است. غفلت فراموشی است. آگاهی دايمی کشنده است. در نوشتن پارادوکس عجيبی هست. پ. شين .ميم. عين. خدا هم نوشته است تا فراموش کند؟