اينجا چين است. شمال چين. کاشغر. اما مرا به ياد ايران می اندازد. به ياد کوچه های کودکی خودم. اين يکی کناری که تنها ايستاده مثل برادرم می ماند در عکس های 7-8 سالگی اش. همه شان برادران مايند فرزندان ما خويشان ما. فکر که می کنی می بينی تا کجا امتداد داريم. امتدادهايی که نمی شناسيم. دست کيوان طبری درد نکند. عکس های سفرش را در ايرانيان به تماشا گذاشته است. نگاه حرفه ای ندارد اما صميمانه است. بايد يک گروه عکاس را فرستاد آنجاها تا حس ما را امتداد دهند چشم ما را باز کنند. ببينم عباث تو چرا کاشغر نرفته ای؟ آن دور و بر کوه پيدا نمی شود؟