تجددی جوانه زده از عقبماندگی
ايران کشور تضادهای شگفت آور است. تازه ترين نمونه اش همين سايت آرشيو ديجيتال رسانه های ايران. کاری بسيار هوشمندانه و امروزی و صد در صد مدرن. تضاد واقعی را وقتی پيدا می کنيد که بدانيد اين کار از مرکزی صادر می شود که در ضديت با مدرنيسم پيشتاز است و در عقبماندگی اش همين بس که هنوز تصوير ساز را پخش نمی کند! – يکی از عجيب ترين کارهايی که هيچ تلويزيونی در دنيا انجام نمی دهد (به استثنای احتمالا تلويزيون عربستان سعودی که در باره آن هم شک دارم).
به هر حال از طريق اين سايت که آرشيوی برای همه برنامه های تلويزيونی است موفق شدم بخشی از يک فيلم سينمايی ايران را ببينم و امشب هم بخش هايی از سريال موسوم به “شب های برره” ( از موقعی که ابطحی در باره اش نوشت به ديدنش علاقه مند شده بودم!) استفاده از اين سايت شديدا توصيه می شود بويژه به ايرانيان خارج ازايران.
يک ملاحظه هم در باره اين خواب برره ای. موضوع اين برنامه که من ديدم در باره عشق بود. به ياد آوردم که زمانی عشق در ايران ممنوع بود. خب حالا البته سياست فرهنگی رسمی عوض شده است و عشق عشق می کند. سينما پر شده از عشق. تلويزيون و ترانه ها هم. و خيلی چيزهای ديگر. اما چرا هميشه دير؟
زمانی که بايد عشق روايی می داشت نداشت. تا نوبت عاشقی رسيد. حالا که جامعه از عشق گذشته و به سکس فارغ از عشق گراييده سياست گذاران که ديده اند قافيه را باخته اند به عشق رو کرده اند. اما دير است. امروز رسما بحث سکس و فلسفه است. فردا سکس بدون فلسفه خواهد آمد. شايد هم آمده است. روزگاری عشق را محاکمه می کردند و می بايددر پستو نهانش می کردی. حالا عشق آزاد است و سکس را در پستو نهان می کنند. جمهوری ما با سکس چه خواهد کرد؟ جمهوری ما قدم به قدم تمام صحنه های معنويت را واگذار کرده است. سرنوشتی ندارد جز ماديت تمام در همه ابعاد. اما ماديت بدون معنويت چگونه چيزی خواهد بود. اگر هنوز کسی آنجا هست بهتر است به اين فکر کند. فردا دير خواهد بود. اما اگر کسی هميشه دير بوده است چگونه اين بار دير نخواهد ماند؟
* لينک آرشيو ديجيتال و خبر اعتراض به ادامه خودداری از پخش تصوير ساز از راه دو در دو و هفتان – سپاس از اين دو سايت که دارند به ابزار خوبی برای مطالعه و جستجو در فرهنگ ايرانی تبديل می شوند.
