راه جلوگيري از تهديدات آمريكا: توجه به حقوق بشر و آزادي
محمد علی ابطحی
مدتي است هر چندي يكبار دولتمردان آمريكا، و اخيراً دولت-زنان! آن كشور، ساز تهديداتي نسبت به حمله و هجوم و يا فشار هاي متفاوت به ايران را كوك مي كنند. اين تهديدها را بايد از دو منظر مورد توجه قرار داد.
يك اينكه دخالت خارجي همواره در تاريخ ايران اثر معكوس دارد و باعث انجام ملت بزرگ و پر غرور ايران خواهد شد.
دوم آنكه نبايد صرفاً بدليل اينكه آمريكا چنين تهديداتي را انجام مي دهد، محتواي حرفهاي آنان مورد بي توجهي قرار گيرد. به عبارت ديگر دادن بهانه بدست كساني كه قصد زدن ايران را دارند، جاي افتخار ندارد. بخصوص آنكه اگر در اثر اين تهديدها ملت ايران دچار آسيب شوند. حتي آسيب هاي اقتصادي و اجتماعي.
ايران عربستان نيست، مردم حقوق خود را می شناسند
در بسياري از كشورها كه متهم به بي توجهي به حقوق بشر هستند، و عليه آنان قطعنامه منتشر مي شود، مردم آن كشورها هنوز به رشدي نرسيده اند كه مسائل حقوق بشري يكي از مشكلات داخلي آنان باشد. مثلاً شايد نسبت به مسئله ي حقوق زنان، عربستان سعودي مورد نقد بسياري از فعالان حقوق بشر باشد. اما در داخل عربستان هنوز جامعه ي عربي آن كشور، آزاديهاي حد اقل براي زنان را نمي پذيرد. و از اين رو بين فشارهاي خارجي و حساسيت هاي داخلي هماهنگي وجود ندارد.
اما نبايد فراموش كرد كه مردم جامعه ي ايراني به دليل تمدن و سابقه و سوادي كه دارند، در داخل نسبت به حقوق بشر حساسيت ويژه اي دارند. زنان، جوانان، روزنامه نگاران، وبلاگنويسان، اقليتها و فعالان سياسي، همه از حوزه ي احقاق حقوق بشر، صاحب ادعا و حرف هستند. و فضاي داخلي كشور، نمي پذيرد كه حقوق بشر، دموكراسي و آزادي، مورد بي توجهي قرار گيرد.
به اين دليل به جاي بي اعتنايي به مسايل حقوق بشر، و اعلام اين كه حقوق بشر، ابزار كار سياست پيشگان بين الملل است، بايد براي حفظ كشور از مشكلات و تهديدهاي مسائل حقوق بشري و آزادي هاي اجتماعي و سياسي از اصلي ترين مسائل مورد توجه مديريت كشور قرار گيرد.
اين بهترين راه حل نجات كشور و حفظ مردم از آسيب هاي بيروني است و اگر آن را جدي نگيريم، فضا را براي دخالت خارجی ها فراهم خواهد كرد.
از: وب نوشت
آينده ما و حقوق بشری ما:
رعايت حقوق بشر در ايران ممکن است؟ به نمونه پرونده نيک آهنگ کوثر؛
شخصيت ملی مان آسيب ديده، نخبگان مان بی وزن شده اند، شهريار مندنی پور می گويد بعيد است بتوانيم 134 نويسنده ديگر پيدا کنيم تا بيانيه ای امضا کنند و به ميدانی بيايند؛
به تغييرات ميلیمتری اميد می بندم، نسرين علوی، Iranians for Peace ؛
اين سوء تفاهم ناگزير از ناتوانی در صراحت است، اميد معماريان
