دارم ويديوی گفتگوی حجاريان با معين را تماشا می کنم. تيزهوشی حجاريان چنان است که معين در مقابل اش مثل يک دانشجوی ساعی و درس خوانده جلوه می کند که درسش را با حجب و حيا پس می دهد ولی از تذکرات استاد و راهنمايی او هم بی نياز نيست. سوالهای حجاريان گاه واقعا سخت است و نامزدی که جرات کند به
وقت تغيير گفتمان رسيده استبه تصور من، اصلاح طلبي به شيوهاي كه از دوم خرداد ۷۶ با رياست جمهوري خاتمي آغاز شد، با پايان دوران رياست جمهوري وي نيز پايان يافته تلقي ميشود. هر نوع ارزيابي كه از دوره خاتمي داشته باشيم، به نظرم يك نكته مسجل مينمايد و آن هم اين است كه در طول اين دوره، ايران به حداقلي
دوستان عزيزی مثل علی اصغر سيدآبادی به من حق بدهيد که با توجه به تجربه ناکامی های تاريخ نزديک در ايران به حرف های خوب و صميمانه دکتر معين به چشم ترديد نگاه کنم. ترديد من از بابت حرفهايی که می زند نيست از بابت توان او به فرض انتخاب شدن برای اجرای آنهاست و تناسب ادعا و توان. چند