بازگشت به آغاز

نوروز بازگشت به آغاز است. اين حس ژرف در آدمی. هميشه می خواهيم برگرديم به منشا به سرچشمه به ابتدا به ريشه به نخستين به کودکی به آغاز. به خاک.

درخت رمز نوشدن است. درخت اين قابليت را دارد که هر بار که می ميرد و برگ و بار فرو می گذارد دوباره شکوفه کند. شکوفه يعنی آغاز.

آدمی درخت بوده است. نبوده است با درخت نسبت نزديک داشته است. کافی است درخت آدم و حوا را به ياد آوريد. مشی و مشيانه اصلا درختچه ای بوته ای بوده اند – اين آدم و حوای ايرانی-زرتشتی.

درخت رمز تجديد حيات است يا دقيق تر آنطور که ميرچا الياده می گويد تجديد شباب. آدمی می داند که بيمرگی و جاودانگی روزی او نيست. لاجرم درخت بودن نزديک ترين چيزی است که می تواند خواست: تا هر بهار دوباره شکوفه کند جوان شود برگردد به آغاز.

نوروز و درخت رمزهای ميل ژرف آدمی برای بازگشت است به آغازه ها. وارد شدن به چرخه زمان تجديد شونده. ميل بی مهار آدمی است به بازگشتن به همان جا که از آن آغاز کرده است. يکی شدن با آغاز. اليه راجعون. و نه تنها آدمی که جهان. له ملک السموات و الارض و الی الله ترجع الامور. سيمای رمزآلود جهان بس بسيار ديگرگونه تر است از آنچه بدان عادت کرده ايم. نوروز رمز بازگشت است. و به اين معنا مقدس ترين عيد. اسطوره ای ترين.