بيچاره پديدارشناسی شعر: پرداختن به چيستی شعر سعی در پديدارشناسی شعر است. برای ورود به اين سعی، بحث تعريف کيفی شعر بر اساس بستر ماهيتی آن يعنی زبان را مد نظر قرار می دهيم و سپس مرزهای تعين شعر به عنوان يک پديدار را نام گذاری می کنيم.

شعر از زبان شکل می گيرد و ساخته می شود لذا به منظور تعريف کيفی شعر بايد مفهوم زبان را به عنوان يک بستر ماهيتی برای شعر نشانه گذاری کرد. زبان کانتينوم مورد استفاده بشر (در زمان و مکان معين) برای ايجاد ارتباط با بشری ديگر است. زبانشناسی مدرن تعريف اين کانتينوم را در قالب يک شبکه تشريح کرده است تا بتواند اجزای آن را ساده سازی نمايد. در واقع زبان شناسی به ساختن شبيه هايی از اين شبکه پرداخته است که به مرور زمان پيچيده تر و به اصل زبان نزديک تر شده اند. شبيه سازی شبکة زبان آغازگر زاويه ديدهای جديد بررسی هر فرآوردة زبانی شده است. به اين ترتيب هرمنوتيک جديد، نقد ادبی، بوم شناسی و تکنولوژی اطلاعات به شکل غير قابل اجتنابی اين زاویة ديدهای جديد را به کار گرفتند.

شبيه سازی يک پديده يا فرآيند باعث ايجاد قابليتهايی برای درک آن می گردد ولی در عين حال هرگز به تطابق دقيق با واقعيت نمی رسد، که امری بديهی است. پس جايگاه هر يک از تعاريف شعر در هر يک از شکلهای شبيه سازی زبان نمی تواند به تطابق دقيقی نزديک شود و لذا صرفا به بيان شعرشناسی آن مکتب (يا بهتر است بگوييم پيشنهاد) شبيه سازی محدود می گردد.

در اين جا مواجه شدن با زبان به مصداق يک شبکة ارتباطی، به گونه ای سعی در تعريف علمی است که به زيست شناسی زبان می پردازد و آن را در ارتباط ارگانيک با انسان به واحدی مستقل تبديل می کند. (برای خواندن و تلاش به اميد فهميدن اين متن عجيب که گويا به زبان فارسی دری نوشته شده مراجعه فرماييد به: پويايی اجتماعی زبان، جستارهايی در باب چيستی شعر )