من به این می گویم عکس. عکسی که باید دست عکاسش را بوسید. عکسی که شخصیت را در پرده نمی گذارد زیبایی را می شناسد و از همه مهمتر نور را و سایه را. عکسی که کاش هر کدام از ما یکی داشتیم.
داستان اش حکایتی است.
کلمات
ترانه علیدوستی در زمانه حضیض کلمات دوباره ما را به دوران عزت کلمه برمیگرداند. عزت گمشده در میانه دعواهای سیاسی نمایندههای مجلس با دولت و
۱۴۰۴-۱۰-۰۴