جهانشاه جاويد آدمی دوست داشتنی است. من او را جدی ترين و به اعتباری برجسته ترين روزنامه نگار ايرانی در وب می دانم. يک تنه کاری می کند که معمولا يک تيم انجام می دهد. به جديت و پشتکار و سرسختی او در عين صميميت فوق العاده اش ايمان دارم و سخت احترام می گذارم. زنی هم دارد که مثل خودش شاد و صميمی و زندگی خواه است و دانا. يک جفت عالی. اين يادداشت را به مناسبت فرم جديد ايرانيان دات کام می نويسم. بزرگترين و فعال ترين مجله ايرانی در وب به انگليسی ( و گاه فارسی!). اين فرم جديد مدرن تر و دلبازتر و چشمنوازتر است. اميدوارم قابل جستجو در گوگل هم شده باشد (هنوز چک نکرده ام). کاش جهانشاه ضمن درآوردن ايرانيان دات کام وبلاگی هم راه می انداخت تا از خودش و شيرينکاری هايش و ديد طنزآلودش بيشتر با خبر می شديم. جای اين وبلاگ می تواند گوشه ای از همان ايرانيان دات کام باشد. می تواند حتی يک وبلاگ گروهی باشد از نويسندگان دايمی ايرانيان. گرچه من به همان فردی اش هم راضی ام! (عکس: از مجموعه پياده روی در ساحل اقيانوس ، ايرانيان)
تاجیکستان پاره ناشناخته تن ایران
نمایش که تمام شد از من پرسیدند که چرا تاجیکستان. چیزهایی گفتم که درست یادم نیست. باید چیزی از عشق گفته باشم و پیوند دیرین
2026-04-25